A lubią jeszcze powikłaną zgrają

Spłoszyć się nagle o samej północy

Albo udawać, że tylko udają

Uległość niebu i hołd swej niemocy...

I lubią patrzeć wskroś nieba opary

I nie znajdować błękitnej przyczyny

Narodzin, którym słoneczne zegary

Nie dały jednej, śmiertelnej godziny.

Lubią się jeszcze skarżyć, nie żalić

na kwiatów wonność, na słońca uduszność,

I na ten ogień, co nie chce ich spalić,

I na istnienia całego niesłuszność!



A potem na wznak kłaść się na niebiosy,

spłatać ramiona i rozplatać włosy


Co w mgłach czyni żagiel na głębinie?

       Nic, prócz tego, że żegluje.

A co wiosna, w zielonej dolinie?

       Nic, prócz tego, że wiosnuje.



Czym są rany, co pierś tobie krwawią?

       To amulet koralowy.

A czym łzy, co gardło twe dławią?

       To różaniec bursztynowy.



Czym ty byłeś o słońca zachodzie?

       Byłem duchem, byłem ciałem.

Czemuś zabił dziewczynę w ogrodzie?

       Nie zabiłem, lecz kochałem.