A lubią jeszcze powikłaną zgrają

Spłoszyć się nagle o samej północy

Albo udawać, że tylko udają

Uległość niebu i hołd swej niemocy...

I lubią patrzeć wskroś nieba opary

I nie znajdować błękitnej przyczyny

Narodzin, którym słoneczne zegary

Nie dały jednej, śmiertelnej godziny.

Lubią się jeszcze skarżyć, nie żalić

na kwiatów wonność, na słońca uduszność,

I na ten ogień, co nie chce ich spalić,

I na istnienia całego niesłuszność!



A potem na wznak kłaść się na niebiosy,

spłatać ramiona i rozplatać włosy


Przychodzą nieustannie z tamtej strony ciszy

Psy, wierzby, nagłe sady, ćmy białe, ćmy szare

I próżnię zapełniają, gdzie czasem brak myszy,

By zasklepić czymkolwiek w świat wyziorną szparę.



Przychodzą potłumione zielenią otchłanie,

I dziewczęta, co w oczach dźwigają los nieba - 

I obłoków nad ziemią srebrne górowanie

I ta wiara, że właśnie tak trzeba, tak trzeba...



I przychodzą modlitwy o większą tęsknotę,

Źli bogowie, złe wiosny i mgła zagrobowa,

Bzy bez jutra, bez wczoraj, ćmy czarne, ćmy złote

I ty, co tak się smucisz, gdy piszesz te słowa...