A oni właśnie najtrwalej, najdzielniej

Mogliby kochać - od nocy do świtu -

Podobni mewom w zatokach błękitu,

Tym od nich różni, że tak nieśmiertelni.

Oni to właśnie zmyśliliby krocie

Pieszczot zawiłych, nieznanych na ziemi,

I niestrudzeni byliby w pieszczocie,

I niestrudzeni - i wielcy - i niemi!

Bo dla nich tylko, zaprawdę, że dla nich

Przyjdzie ta miłość, co światy ogranie!

Jam śledził w niebie poloty ich sarnie

I lęk błękitny w ich źrenicach łanich!



Jam słyszał nieraz, że szemrzą, jak płomień,

Skrzydłem, utkanym z tęcz i oszołomień!


Bóg mnie opuścił - nie wiem czemu...

Źle Mu w niebiosach! Wiem, że źle Mu...



Ojciec mój tak swą śmierć przeoczył,

Że idąc do dom - w grób się stoczył.



Siostra umarła z łez i z głodu,

A wszyscy mówią: "Bez powodu!"



A brat mój tak się z bólem ścierał,

Żem nasłuchiwał, gdy umierał...



Kochanka moja teraz ginie, 

Żem ją pokochał w złej godzinie.



A ja - nim miasto w mroku zaśnie -

Idę ulicą, idę właśnie...