Bywają ognie - podobne do ciszy,

Co na przechodnia w zaroślach czatuje...

Takich się ogniów nie widzi, lecz słyszy -

Nawet nie słyszy, lecz raczej zgaduje.

Serca im w piersi wonieją, jak róż -

Lecz mi nie wolno korzystać z róż mocy,

Ni czarów własnych nadużyć po nocy,

Ni łkać, ni wątpić, ni konać w lazurze!

Nie wolno modlitw gałązki jedynej,

Niesionej Bogu ku czoła ozdobie,

Przyłamać stopą - lub przyśnić się tobie

W postaci nagiej, zuchwałej dziewczynie!...

Więc próżno patrzą w słoneczność dokolną,

Bo im ni kochać, ni szaleć nie wolno.

***

A oni właśnie najtrwalej, najdzielniej

Mogliby kochać od nocy do świtu -

Podobni mewom w zatokach błekitu,

Tym od nich różni, że tak nieśmiertleni.

Oni to właśnie zmysliliby krocie

Pieszczot zawiłych, nieznaych na ziemi,

I niestrudzeni byliby w pieszczocie,

I niestrudzeni - i wilecy - i niemi!

Bo dla nich tylko, zaprawdę, że dla nich

Przyjdzie ta miłość, co światy ogarnie!

Jam śledził w niebie poloty ich sarnie

I lęk błękitny w ich źrenicach łanich!

Jam słyszał nieraz, że szemrzą jak płomień,

Skrzydłem, utkanym z tęcz i oszołomień!

***

Znojni miłosnych zachceń tajemnicą,

Jednako zemdleć potrafią w pogoni

I za rycerzem, co kocha się w broni,

I za bezbronną na kwiatach dziewicą.

Zmarli i żywi, zbożni i występni,

Niezwyciężeni - i ów, który ginie -

Są ich miłości zarówno dostępni,

Jak szczyty górskie i kwiaty w dolinie!

Nie ujdzie motyl, ni pszczoła, ni szerszeń

Ich oczom chciwym, gdzie błękitna baczność

Zmienia tęsknotę e bezbrzeż i cudaczność,

Skapiąc jej wszelkich granic i zawierszeń!

Bo niee zna granic ich żądzy przewina,

Prócz tej, gdzie nagłe szczęście się zaczyna...


Był na świecie Alcabon. Był, na pewno był!

O brzóz przyszłość wiódł z mgłami walki nieustanne.

Próżnię życia na karku dźwigał z całych sił!

      "Tere - fere!" - tak śpiewał,

      Gdy się śmierci spodziewał,

Aż pokochał osiadłą na strychu Kuriannę.

 

Dur go pchał wzwyż po schodach. Dur, na pewno dur!

We łbie miał złote mroczki i srebrne zamiecie,

Gdy wspinając się ku niej, dawał baczny zór

      Na czar, co się po cichu

      Tak utrwala na strychu,

Jakby miejsca zabrakło gdzie indziej na świecie.

  

W drzwi uderzył oburącz. W drzwi, na pewno w drzwi!

Ktokolwiek w drzwi kołacze - niech wejdzie i kocha!

Kurianna, jak Kurianna... Śni raczej, niż drwi...

      Na barłogu - od środka

      Patrzy duża i słodka -

Lgnie do niej ufna ciału koszula - ciasnocha.

 

Znój mu wargi przynaglił! Znój, na pewno znój!

Szedł do niej po ciemnościach, jak wicher po łanie!

Kto ma oczy - niech widzi! Był ich cały trój:

      On i barłóg, i ona,

      I wyrychlił ramiona,

By ją porwać na trwałe wbrew światu kochanie!

 

Biel jej ciała przywłaszczał. Biel, na pewno biel!

A chłonęła go w siebie ciszkiem, jak mogiła,

Poznał, czym jest czar nocy, szept i chętna ściel,

      I tak skochał dziewczynę,

      Że wołała w mrok: "Ginę!" -

Bo się pierwszej miłości niechcący broniła.

 

Gil jej w uszach zadzwonił. Gil, na pewno gil!

Tak tętniła krwią śpiewną, tak drżała w głąb chcenia...

Zdzierż szczęście!... Nie zdzierżyła!... Ledwo kilka chwil!...

      Nienawykła do czary,

      Zmarła z westchnień nadmiaru,

Umierając, nie miała nic do powiedzenia!

 

Strych zawinił wszystkiemu! Strych, na pewno strych!

Z jego wyżyn dał w nicość nura bezpowrotnie -

Zaśmiał się w samo niebo, a przy ziemi ścichł,

      Pilnej śmierci cios tępy

      Duszę rozpruł na strzępy,

Aż się z niej wysypały skarby dożywotnie!

 

Piach się z duszy wysypał! Piach, na pewno piach!

Ten, co w podróż się złoci do zorzy, gdy kona -

Bochen chleba w gwiazd wieńcu - skrót pałacu w mgłach -

      Rzęsa Boża - dwie pszczoły -

      I trzy z wosku anioły.

Czego tylko nie było w duszy Alcabona!