Bóg mnie opuścił - nie wiem czemu...

Źle Mu w niebiosach! Wiem, że źle Mu...



Ojciec mój tak swą śmierć przeoczył,

Że idąc do dom - w grób się stoczył.



Siostra umarła z łez i z głodu,

A wszyscy mówią: "Bez powodu!"



A brat mój tak się z bólem ścierał,

Żem nasłuchiwał, gdy umierał...



Kochanka moja teraz ginie, 

Żem ją pokochał w złej godzinie.



A ja - nim miasto w mroku zaśnie -

Idę ulicą, idę właśnie...


Czemu leciał tak nisko ten anioł, ten duch,

Sięgający piersiami skoszonego siana?

Wiatr rozgarniał mu szkrzydeł świeżący się puch,

A od kurzu miał ciemne, jak murzyn, kolana...



Włos jego - hartowana w niekochaniu miedź!

Oczy płoną, miłosnym nieskalane szałem !

Snem wezbrała mu w skrzydłach niewiadoma płeć,

Kiedy lecąc, sam siebie przemilczał swym ciałem...



Możem zbyt go zobaczył lub uwierzył zbyt,

Bo w niechętnej zadumie przystanął w pół drogi...

I znów w oczach mu błysnął nieczytelny świt,

Gdy do lotu pierś tężył i prostował nogi.



Rosa mu jeszcze zziębła na wargach, a on

Już piętrami swych skrzydeł ku niebu się wzbielił

I ogrom ciała oddał bezmiarom na strwon,

A jam się do niebiosów wówczas onieśmielił...



Odtąd gdy wchodzę z tobą w umówiony park,

Gdzie światła księżycowe do stóp nam się łaszą -

W twych wargach szukam jego przemilczanych warg

I nie wiem, co się dzieje z ta miłością naszą?...