Bywają ognie - podobne do ciszy,

Co na przechodnia w zaroślach czatuje...

Takich się ogniów nie widzi, lecz słyszy -

Nawet nie słyszy, lecz raczej zgaduje.

Serca im w piersi wonieją, jak róże -

Lecz im nie wolno korzystać z róż mocy,

Ni czarów własnych nadużyć po nocy,

Ni łkać, ni wątpić, ni konać w lazurze!

Nie wolno modlitw gałązki jednej,

Niesionej Bogu ku czoła ozdobie,

Przełamać stopą - lub przyśnić się tobie

W postaci nagiej, zuchwałej dziewczyny!...



Więc próżno patrzą w słoneczność dokolną,

Bo im ni kochać, ni szaleć nie wolno.


Co w mgłach czyni żagiel na głębinie?

       Nic, prócz tego, że żegluje.

A co wiosna, w zielonej dolinie?

       Nic, prócz tego, że wiosnuje.



Czym są rany, co pierś tobie krwawią?

       To amulet koralowy.

A czym łzy, co gardło twe dławią?

       To różaniec bursztynowy.



Czym ty byłeś o słońca zachodzie?

       Byłem duchem, byłem ciałem.

Czemuś zabił dziewczynę w ogrodzie?

       Nie zabiłem, lecz kochałem.