Ciało me wklęte w korowód istnienia,

Wzruszone słońcem od stóp aż do głów,

Zna ruchy dziwne i znieruchomienia,

Ktore zeń w śpiewie przechodzą do słów.

   

Zna pląsy gwiezdne, wszechświatów taneczność

I wir, i turkot rozszalałych jazd -

Pieśnią jest życie i pieśnią jest wieczność

W takt mego serca i nie moich gwiazd!

   

Gdy wieczór na noc do snu się układa,

Zmierzchami tłumiąc purpurowy żal,

Bóg, niby z nieba strącona kaskada,

W pierś mą uderza i rozdzwania w dal...

   

I drgają w piersi rozdzwonione losy,

Bije do głowy rozśpiewana krew,

I pieśnią całe ogarniam niebiosy,

I ziemię całą widzę poprzez śpiew!


Bóg mnie opuścił - nie wiem czemu...

Źle Mu w niebiosach! Wiem, że źle Mu...



Ojciec mój tak swą śmierć przeoczył,

Że idąc do dom - w grób się stoczył.



Siostra umarła z łez i z głodu,

A wszyscy mówią: "Bez powodu!"



A brat mój tak się z bólem ścierał,

Żem nasłuchiwał, gdy umierał...



Kochanka moja teraz ginie, 

Żem ją pokochał w złej godzinie.



A ja - nim miasto w mroku zaśnie -

Idę ulicą, idę właśnie...