Ciało me wklęte w korowód istnienia,

Wzruszone słońcem od stóp aż do głów,

Zna ruchy dziwne i znieruchomienia,

Ktore zeń w śpiewie przechodzą do słów.

   

Zna pląsy gwiezdne, wszechświatów taneczność

I wir, i turkot rozszalałych jazd -

Pieśnią jest życie i pieśnią jest wieczność

W takt mego serca i nie moich gwiazd!

   

Gdy wieczór na noc do snu się układa,

Zmierzchami tłumiąc purpurowy żal,

Bóg, niby z nieba strącona kaskada,

W pierś mą uderza i rozdzwania w dal...

   

I drgają w piersi rozdzwonione losy,

Bije do głowy rozśpiewana krew,

I pieśnią całe ogarniam niebiosy,

I ziemię całą widzę poprzez śpiew!


Odtrąciłaś dłoń moją...Zachmurzona zorza

Przeobraża świat.

A zawołał cię właśnie z pobliskiego łoża 

Umierający brat



Pobiegłaś i wróciłaś...Już nie żył... A w niebie

Chmurom się złocił - los.

Szepnęłaś: "Odtąd tylko należę do ciebie." -

I w łzach się złamał głos.



I nie patrząc ci w oczy, spytałem półgłosem:

"Czy wiedział?..."Rzekłaś: "Tak." -

Za oknem, myśl o dalach wzniecając ukosem,

Przemknął na zawsze - ptak.