Ciało me wklęte w korowód istnienia,

Wzruszone słońcem od stóp aż do głów,

Zna ruchy dziwne i znieruchomienia,

Ktore zeń w śpiewie przechodzą do słów.

   

Zna pląsy gwiezdne, wszechświatów taneczność

I wir, i turkot rozszalałych jazd -

Pieśnią jest życie i pieśnią jest wieczność

W takt mego serca i nie moich gwiazd!

   

Gdy wieczór na noc do snu się układa,

Zmierzchami tłumiąc purpurowy żal,

Bóg, niby z nieba strącona kaskada,

W pierś mą uderza i rozdzwania w dal...

   

I drgają w piersi rozdzwonione losy,

Bije do głowy rozśpiewana krew,

I pieśnią całe ogarniam niebiosy,

I ziemię całą widzę poprzez śpiew!


Co w mgłach czyni żagiel na głębinie?

       Nic, prócz tego, że żegluje.

A co wiosna, w zielonej dolinie?

       Nic, prócz tego, że wiosnuje.



Czym są rany, co pierś tobie krwawią?

       To amulet koralowy.

A czym łzy, co gardło twe dławią?

       To różaniec bursztynowy.



Czym ty byłeś o słońca zachodzie?

       Byłem duchem, byłem ciałem.

Czemuś zabił dziewczynę w ogrodzie?

       Nie zabiłem, lecz kochałem.