Co w mgłach czyni żagiel na głębinie?

       Nic, prócz tego, że żegluje.

A co wiosna, w zielonej dolinie?

       Nic, prócz tego, że wiosnuje.



Czym są rany, co pierś tobie krwawią?

       To amulet koralowy.

A czym łzy, co gardło twe dławią?

       To różaniec bursztynowy.



Czym ty byłeś o słońca zachodzie?

       Byłem duchem, byłem ciałem.

Czemuś zabił dziewczynę w ogrodzie?

       Nie zabiłem, lecz kochałem.


A oni właśnie najtrwalej, najdzielniej

Mogliby kochać - od nocy do świtu -

Podobni mewom w zatokach błękitu,

Tym od nich różni, że tak nieśmiertelni.

Oni to właśnie zmyśliliby krocie

Pieszczot zawiłych, nieznanych na ziemi,

I niestrudzeni byliby w pieszczocie,

I niestrudzeni - i wielcy - i niemi!

Bo dla nich tylko, zaprawdę, że dla nich

Przyjdzie ta miłość, co światy ogranie!

Jam śledził w niebie poloty ich sarnie

I lęk błękitny w ich źrenicach łanich!



Jam słyszał nieraz, że szemrzą, jak płomień,

Skrzydłem, utkanym z tęcz i oszołomień!