Co w mgłach czyni żagiel na głębinie?

       Nic, prócz tego, że żegluje.

A co wiosna, w zielonej dolinie?

       Nic, prócz tego, że wiosnuje.



Czym są rany, co pierś tobie krwawią?

       To amulet koralowy.

A czym łzy, co gardło twe dławią?

       To różaniec bursztynowy.



Czym ty byłeś o słońca zachodzie?

       Byłem duchem, byłem ciałem.

Czemuś zabił dziewczynę w ogrodzie?

       Nie zabiłem, lecz kochałem.


Czemu leciał tak nisko ten anioł, ten duch,

Sięgający piersiami skoszonego siana?

Wiatr rozgarniał mu szkrzydeł świeżący się puch,

A od kurzu miał ciemne, jak murzyn, kolana...



Włos jego - hartowana w niekochaniu miedź!

Oczy płoną, miłosnym nieskalane szałem !

Snem wezbrała mu w skrzydłach niewiadoma płeć,

Kiedy lecąc, sam siebie przemilczał swym ciałem...



Możem zbyt go zobaczył lub uwierzył zbyt,

Bo w niechętnej zadumie przystanął w pół drogi...

I znów w oczach mu błysnął nieczytelny świt,

Gdy do lotu pierś tężył i prostował nogi.



Rosa mu jeszcze zziębła na wargach, a on

Już piętrami swych skrzydeł ku niebu się wzbielił

I ogrom ciała oddał bezmiarom na strwon,

A jam się do niebiosów wówczas onieśmielił...



Odtąd gdy wchodzę z tobą w umówiony park,

Gdzie światła księżycowe do stóp nam się łaszą -

W twych wargach szukam jego przemilczanych warg

I nie wiem, co się dzieje z ta miłością naszą?...