Com uczynił, żeś nagle pobladła?

Com zaszeptał, żeś wszystko odgadła?

Jakże milcząc poglądasz na drogę!

Kochać ciebie nie mogę, nie mogę!

Wieczór słońca zdmuchuje roznietę.

Nie te usta i oczy już nie te...

Drzewa szumią i szumią nad nami

Gałęziami, gałęziami, gałęziami!



Ten ci jestem, co idzie doliną

Z inną - Bogu wiadomą dziewczyną,

A ty idziesz w ślad za mną bez wiary

W łez potęgę i w oczu swych czary -

Idziesz chwiejna, jak cień, co się tuła -

Wynędzniała, na ból swój nieczuła -

Pylną drogę zamiatasz przed nami

Warkoczami, warkoczami, warkoczami!


Co w mgłach czyni żagiel na głębinie?

       Nic, prócz tego, że żegluje.

A co wiosna, w zielonej dolinie?

       Nic, prócz tego, że wiosnuje.



Czym są rany, co pierś tobie krwawią?

       To amulet koralowy.

A czym łzy, co gardło twe dławią?

       To różaniec bursztynowy.



Czym ty byłeś o słońca zachodzie?

       Byłem duchem, byłem ciałem.

Czemuś zabił dziewczynę w ogrodzie?

       Nie zabiłem, lecz kochałem.